Bu yazıya nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Saatlerdir boş kağıda bakıyorum. Çünkü bu bir köşe yazısı değil. Bu, yıllardır içimde biriken bir şeyin dışarı taşması.
Ben bu memleketin evladıyım.
Doğubayazıt ne demek biliyor musun? Doğubayazıt, sabah perdeyi açtığında Ağrı Dağı'na bakmaktır. Dünyanın en büyük dağının, senin evinin camından sana bakmasıdır. Gurbetteki adamın her gece rüyasına giren dağdır.
Doğubayazıt, İshak Paşa'dır. Çocukken yanından geçip "saray işte" dediğimiz, gurbette "bizim sarayımız vardı" diye gururla anlattığımız saraydır.
Doğubayazıt, anamın ekmeğidir. Sobanın üstünde demlenen çaydır. Kapı çalınca "kim o?" diye soran komşudur. Bayram sabahıdır. Düğünde çekilen halaydır. Taziyede paylaşılan acıdır.
Ben gurbette, telefonda anneSinin sesini duyup, telefonu kapatıp hıçkıra hıçkıra ağlayanların sırdaşı olacağım. Erkek adam ağlamaz dediler, öyle bir ağlar ki... Ağlar, çünkü memleket burnunda tüter.
İstanbul'da inşaatta çalışanı bilirim. Almanya'da fabrikada molada oturup memleketin fotoğraflarına bakanı bilirim. İzmir'de yurtta herkes uyuduktan sonra sessizce hayallere dalan Doğubayazıtlıyı bilirim. Hepsinin ortak noktası tam da bura, yani Bazid...
Hepimiz bir valizle gittik. "Biraz para kazanayım, döneceğim" dedik. Dönemedik. Hayat bizi tuttu. Ama yüreğimiz hep burada kaldı.
İşte ben, o yüreği burada kalanlar için yazacağım. Gurbette olup her gece rüyasında Doğubayazıt'ı görenler için yazacağım. Rüyasında çarşıda yürüyenler için. Rüyasında annesinin elini öpenler için yazacağım.
Ben buradayım. Dağın eteğinde, sarayın gölgesinde, memleketin bağrında buradayım. Siz yoksunuz ama ben buradayım. Her hafta size memleketi yazacağım. Dağda kar var mı söyleyeceğim. Çarşıda ne olmuş anlatacağım.
Şimdi...
Şimdi o gözyaşını sil. Çünkü konuşma vakti...
Biz bu memleketi unuttuk. Biz bu memleketin kıymetini bilEmedik.
Ağrı Dağı'na bakıp "dağ işte" dedik. İshak Paşa'ya bakıp "saray işte" dedik. Gürbulak'tan geçen binlerce TIR'a bakıp "yol işte" dedik.
Dışarıdan gelen adam, bu dağ için binlerce kilometre yol geliyor. Bu saray için uçak değiştiriyor. Bu sınır için kitap yazıyor. Bizim her gün gördüğümüz şey, başkalarının hayali. Biz ise hayalimizin üstünde oturup şikayet ediyoruz.
İshak Paşa'ya binlerce turist geliyor. Adam geziyor, fotoğraf çekiyor, gidiyor. Doğubayazıt'ta bir gece kalmıyor. Neden kalsın?
Akşam oturacak meydan mı var? Kalacak yer mi var? Gezecek çarşı mı var? Turist geliyor, biz ona "güle güle" diyoruz. Sonra da "turizm gelişmiyor" diyoruz.
Esnaf dükkan açıyor, öbürü "batacak" diye bekliyor. Genç, bir iş yapıyor, öbürü "boşver, burada olmaz" diyor. Birisi "Doğubayazıt için bir şey yapayım" diyor, on kişi arkasından konuşuyor.
Sonra da oturup "Doğubayazıt sahipsiz" diyoruz. Sahipsiz değil, biz sahip çıkmıyoruz.
Herkes gitmenin hayalini kuruyor. Gençlerimiz Ağrı'ya gidiyor, Ağrı'daki Erzurum'a, Erzurum'daki İstanbul'a, İstanbul'daki Almanya'ya. Sonra da "memleket boşaldı" diye ağlıyoruz. Memleketi boşaltan biziz.
Doğubayazıt artık "aman kimse kırılmasın" diye diye bu hale geldi. Herkes birbirini idare etti, memleket geride kaldı.
Ben idare etmeyeceğim.
Ben bu köşede her şeyi yazacağım. Bakın, tek tek sayıyorum, aklınızda kalsın.
Tarihini yazacağım. Dağını yazacağım. Sınırını yazacağım. Gürbulak'ı yazacağım. Siyasetini yazacağım. Belediyeyi yazacağım. Söz verip tutmayanı yazacağım. Esnafı yazacağım. Çiftçiyi yazacağım. İşsiz genci yazacağım. Okulu yazacağım. Hastaneyi yazacağım. Kadını yazacağım. Genci yazacağım. Yaşlıyı yazacağım. Gurbetçiyi yazacağım. Düğününü yazacağım. Halayını yazacağım. Ağıtını yazacağım. Yemeğini yazacağım. Sorununu yazacağım. Sevincini yazacağım.
Kısacası, bu şehirle ilgili her şeyi yazacağım.
Beni arayıp "şunu yazma" diyen olacak. Yazacağım. "Şunu yazarsan kırılırız" diyen olacak. Yazacağım. "Sen kimsin?" diyen olacak. Ve cevabını da buRadan alacak...
Ben bu köşeye kimsenin adamı olarak oturmadım. Kimsenin korkusuyla oturmadım. Kimsenin parasıyla oturmadım. Ben bu köşeye bu memleketin has evladı olarak oturdum.
O yüzden rahat olun. Ben buradayım. Bundan sonra Doğubayazıt'ta olan hiçbir şey, yazılmadan kalmayacak.
Bu Gazetede Bana Ayrılan Köşe, Dünyada Yaşayan Ne Kadar Doğubayazıtlı Varsa Onların Sesi, Nefesi, Derdi, Kederi, Çığlığı ve Kahkahası OlAcak...
Bir gün döneceksiniz, biliyorum. Her Doğubayazıtlı bir gün dönmenin hayalini kurar. Döndüğünüzde bu memleketi daha güzel bulmanız için yazacağım. Sizi "iyi ki döndüm" dedirten bir Doğubayazıt için yazacağım.
Bu köşe benim değil, bu köşe Doğubayazıt'ın.
Merhaba Doğubayazıt. Ben geldim. Önce ağlamaya, sonra konuşmaya, sonra da her şeyi yazmaya geldim.
