YANAR GÜLÜŞÜ?

Hülya Köksal Kara´nın Kaleminden?

Köşe başlarını tutmuş yalnızlığın erleri

Boynu bükük sevincin tortusunda

Zaman akar mayalanır acılar

Kabına sığmayan bir tutkudur özlemi

Günlerin ördüğü gecenin söktüğü devinimin

Kefareti ödenmiş

Can çekişir incelik kentin kalın kalabalığında

Dumanı savrula savrula söner gözlerinin ışığı

Uğuldar durur sesinde

Azgın bir çöl fırtınası

 Eriyip gitti çocukluğunun uçarı düşleri

Ağır gerçekliğinde yaşamın

Yosun tutmuş yüreği

Kimsesiz elvedaları

Temizlemez ellerine bulaşan lekeyi mavi yağmurlar

Kentin cehenneminde yanar gülüşü

Umudun cellatları gezer mekan mekan

Ecel toprağında donar zaman

?????????????????????????????????..

KADIN ÇOCUK VE ADAM

Çiçekleri yüreğiyle suladı kadın

Yüreğinin ezgisi karıştı tomurcuklara

Alnının teri bulutların nemine

Kent yabancı gizemli uzak kirli

Vahşi hüzünlü yıldızları sönük

Bilmezdi kenti korkardı kentten

Varoşunda beslerdi yalnızlığını

Çocuk serçelerle şarkı söyledi

Düşlerinin sesi dönüştü kanat seslerine

Uçurtma olup rüzgara karıştı

Adam acılarına tuz bastı yine

Gözlerinde sessizliğinin serinliği

Ellerinde ezilmişliğinin derin izleri

Döktü öfkesinin zehrini

Sevinç öldü Çocuk ve kadın da?

Hülya Köksal Kara