Senin tokalaşıp selam vererek geçtiğin adam, benim babamdı.
Öyle herkes gibi… Günlük hayatın içinde, alelacele edilen bir selam, kısa bir hâl hatır.
Sen yoluna devam ederdin, ben onun varlığıyla büyürdüm.

Ama bilmezsin…
Ben her gün bir anısına çarpıyorum.
Bir eşyası, yarım kalmış bir cümlesi, bir bakışı çıkıyor karşıma.
Ve içimde sessiz sessiz kıyametler kopuyor.

Biz ölümü ona hiç yakıştıramadık.
Ne gülüşüne…
Ne hayata bakışına…
Ne de memleketi omuzlarında taşıyan o derin vicdanına.

Bazen dinlediği şarkıları açıyorum.
O şarkıların arasına gizlediği hüznü merak ediyorum.
Çoğu memleketin haliyle ilgiliydi.
Sonra kaleminden dökülürdü şehre dair ne varsa…
“Ey hemşehrim” diye başlardı yazıya,
Bir kenti sever gibi yazardı insanı.

Ey eş, dost, hemşehrim…
Senin selam verip geçtiğin adam benim babamdı.

Şimdi “Allah rahmet eylesin” deyip geçiyorsun.
Allah razı olsun… Senden de, ölmüşlerinden de.

Ama ben öyle geçemiyorum.
Evde hâlâ kokusu var.
Dükkânda sesi yankılanıyor.
Neşesi bir köşede duruyor, hüznü başka bir köşede.

Ben sizin gibi olmayı isterdim.
“Zamanla geçiyor” diyenlerden olmayı…
Ama olmuyor.

Her geçen gün,
Biraz daha özlüyorum.