Karın sessizliği çökmüş İshakpaşa Sarayı’nın taşlarına…

    Asırlardır rüzgâra, fırtınaya, zamana direnen o ihtişamlı duvarlar bugün bembeyaz bir örtünün altında, sanki geçmişle bugünün arasına çekilmiş ince bir perde gibi duruyor. Göğe doğru uzanan minaresi, bulutlara yaslanmış dağlarla yan yana; insan bakarken yalnızca bir yapı görmüyor, bir medeniyetin nefesini hissediyor.

    Bu saray, sadece taşlardan örülmüş bir yapı değil.

Bu toprakların hafızası, Doğubayazıt’ın gururu, Ağrı’nın kalbine kazınmış sessiz bir destan… Kar altında bile dimdik ayakta duruşu, bize sabrı, vakarı ve zamana meydan okuyan bir asaleti hatırlatıyor. Her bir kemerinde ustaların emeği, her bir avlusunda geçmişin ayak sesleri var.

    Bugün beyaz örtüye bürünmüş haliyle bakarken içimden geçen tek şey şu:

İshakpaşa Sarayı, kışın en sert günlerinde bile ihtişamından bir şey kaybetmiyor. Çünkü bu yapı, yalnızca soğuğa değil, yüzyıllara da direnmiş bir miras.

Ve biz…

     Bu mirasın gölgesinde yaşayanlar olarak, her baktığımızda biraz daha hayran, biraz daha sorumlu hissediyoruz kendimizi.

Karlar erir, mevsimler değişir; ama İshakpaşa Sarayı, bu toprakların onurla yükselen hikâyesi olarak daima orada durur.

Sessiz…

Görkemli…

Ve zamana karşı dimdik.