Bazen insan sadece bir anı ister…

     Ömrünün en güzel gününden bir kare, bir hatıra, bir tebessüm. Ama görünen o ki Doğubayazıt’ta artık bu bile kolay değil.

     Gelinler, damatlar… Aylarca hazırlanıyor, en özel günleri için hayal kuruyor. O hayalin içinde bir yer var: İshak Paşa Sarayı. Bu toprakların en görkemli mirası, en yakışan fonu… Ama sarayın kapısından içeri adım attıkları anda karşılarına çıkan şey tarih değil, ücret oluyor.

     Zaten fotoğraf çekimleri almış başını gitmiş. Dış çekim fiyatları cep yakıyor. Üstüne bir de saraya girişte istenen ücret eklenince, o güzelim hayaller yarım kalıyor. Gelinliğiyle, damatlığıyla gelen gençler… Kapının önünde durup sadece uzaktan bakıyor. İçeri girip o anı ölümsüzleştirmek ise çoğu için artık mümkün olmuyor.

     Soruyorum şimdi…

     Bu saray kimin? Bu miras kimin?

     Bu gençler bu toprağın evlatları değil mi?

     İshak Paşa Sarayı sadece taş değil, sadece duvar değil. Bu şehrin ruhu, hafızası… Ama bugün geldiğimiz noktada, o ruhun önüne bir ücret tabelası dikilmiş durumda.

     Kimse ücretsiz olsun demiyor belki ama biraz vicdan, biraz kolaylık… Özellikle hayatlarının en özel gününde olan bu insanlara.

     Çünkü bazı anlar vardır…

      Parayla ölçülmez.