KİMİN ELLERİ?

Hülya Köksal

Sevinci yaralar alıcı kuşları kederin

Yüreğin çölünde kum fırtınaları öfkenin

Gecede kolluk kuvvetleri hüznün

Yitip gider ömür burgaçlarında ezincin

Köklerine yabancı çiçeğine hoyrat

Kendi gölgesinden bile korkarak

Sığındılar cellatların gölgesine

Yaşamın rahminden söküp aldılar umudu

Yalnızlıkları büyütüp çoğullaştırdılar suratsız suretleri

Sabahlar sahipsiz sözsüz bir yaşamı yazdıkça

Öz kıyımımızda öze kıyımımızda kimin elleri

HÜLYA KÖKSAL

YENİ GÜN

Henüz uyanıyordu uykular

Toprak ısınıyordu yüreğiyle birlikte yavaş yavaş

İnsanlar sokaklar kentler yeni bir günü karşılarken

Yeni acılara hüzünlere sevinçlere açılıyordu pencereler

İnsanlar sokaklar kentler yeni bir günü karşılarken

Sabahın bahar kokulu rüzgarını kıskandıracak bir kokusu vardı teninin

Alın teriyle karışık Şımarık hüzünler vitrinlik gülüşlerindi gün

Düş yoksulu hep aynı sulardan beslenen düşüncelerin

Kendine çarpıp kendine dönen sesinin yalnızlığında

Kaçıncı ölümüydü ki yıldızlarının

İnsanlar sokaklar kentler yeni bir günü karşılarken

Çapa atıp gençliğine

Adımlarının yönünü biçimini değiştirip

Aynı sözcüklerle aynı tonlarda

Kendi söylemine aşık tümceleri devirerek

Sese yeni renkler ve ritimler verdi

Okyanusların rüzgarların ormanların sesini ekledi

Yıktı suskunun ezinç önündeki korkak yılgınlığını

Yalnızlığın limanlarından açıldı sevginin denizlerine

Mavi çaldı umuda Düşler çiçeğe durdu?

HÜLYA KÖKSAL