Acıyı tanıdım, yaşadım gamla 
Bunları söylemek şimdi bana ar
Beni yalnız bırak, birazcık anla
Ne bana Lokman ol, ne yaramı sar

Damdan düşmeyene tarif ne mümkün
Kim bilir hafif mi, ağır mı yüküm
Anlayan olmadı ne dün ne bu gün
Ne gölge isterim, ne bir ışık ver

Kendinde gizlidir ağacın kurdu
Öz sapımla beni, kaç balta vurdu
Bu düzen incitti, bu hayat yordu
Ne bana akıl ver, ne ruhumu yor

İstemem, derdime olmayın derman
Tütsün yüreğimden ince bir duman
Çek elini artık incinmesin can
Ne bana bir dal ver, ne de bir gül der

Hayat bir yanılgı, sonu pişmanlık
Mutluluk geçici, sadece anlık
İsteyene kalsın beylik, sultanlık
Ne bana pâye ver ne bana post ser

İbrahim Taşdemir