Gülten Aras Korkmaz´ın Kaleminden

Ben insanların hayat sana ne verdi sorularına cevap veremedim. Sana ne verdi dediklerinde yanlızca "Acı" diyebildim.

Size yıllarımı verdim emeğimi sevgimi kuş gibi çırpınan yüreğimi verdim? Bedelini bana nankörlükle ödediniz.Şimdi sizi anılarıma gömmek isterdim ama siz ona bile değmezsin...

Gözyaşlarımın her bir damlasında sizi gördüm ben,her bir damla ayrı acıttı yüreğimi?

Her bir damla ayrı yok etti içimdeki sizi

yazık!.Son sözü zaman söyleyecek?

Bu sefer hayatın acımasız akışına bıraktık umutlarımızı...

Yaşadıklarımız mazide kaldı ama her şey daha dün gibi tek tek hatırımda ne güzel günlerdi acısıyla tatlısıyla gülmeleri ağlamalarıyla...Ama sonra nefsinizin esiri olup herşeyi yakıp yıktınız acımasızca.

Ben hayatımda hep çok şey sandığım insanların aslında hiçbir şey oluşunun yükünü taşıyorum.

Siz yanlış tarafa gittiğinizi vardığınız zaman anlayacaksın.!

Ben sizi çoktan sildim. Yarınlarımı gömsem, dünlerim filizleniyor gömdüğüm yerden. Dünlerimi biçsem, gözyaşları düşüyor içinden? Kaç ölüm yaşıyorum ve kaç gece toprak olup seriliyor üstüme bir bilseniz.Yıllar geçse de aradan farkında olmadan cebimde kimsenin göremediği bir öfkeyi hep saklayacağım çıkardığımda dağ dayanmaz ki gönül nasıl dayansın!...

Yaşamadan ölmekten yoruldum!

İnsanın toprağı sevgiymiş, anladım, anladım ki o toprakta gül´ü de, dikeni de bitiren başka yüreklermiş. Kimi zaman yakıp yıkan, çöle çeviren; kimi zamansa sulayan, büyüten cennete döndüren.

Ben birşey anlamadım siz ne anladınız

bu hayattan?...

Yok yüreğimizden başka servetimiz Her baktığımız göz yuttu gönlümüzü her tuttuğumuz el hançeri sapladı. Hangi yana dönsek ihanet kokuyor.

Nereye gidebiliriz ki yüreğimizden başka...!