İBRAHİM TAŞDEMİR´İN Kaleminden

Dün gönül dağına bir yol gittim de
Zirvesinde serin yeller esiyor
O sevda türküsü hala dilimde
Öldü denen ozan orda yaşıyor

Yüce zirvelerden çağlayan pınar
Kadîm bir sevdayı taşıyor gibi
Dere tepe bilmez menzilin arar
Coşup çağlamanın budur sebebi

Güneş her gün önce oraya doğar
Yaralı kalplerin son durağıdır
Tanrı bulutları eliyle sağar
Orası cennetin İrem bağıdır

Dört bir yanı sarmış renk renk çiçekler
Menekşe mi gül mü sümbül mü dersin
Her biri nöbette yârini bekler
Umut o ki gelip kendini dersin?