Doğubayazıt Çiftlik Köyü’nde bir öğretmenin öğrencisiyle verdiği o içten poz, sadece bir fotoğraf karesi değil; kalplere dokunan, umut aşılayan anlamlı bir anın yansımasıydı. O kareye bakan herkes, bir öğretmenin mesleğini yalnızca bir görev olarak değil, gönülden yapılan kutsal bir emanet olarak taşıdığını hissediyor.

Böylesine yüreği güzel, öğrencisiyle sevgi bağı kurabilen, onların dünyasına dokunabilen öğretmenleri Doğubayazıt’ta görmek; öğrencileri mutlu ettiği kadar biz Doğubayazıt halkını da derinden sevindiriyor. Çünkü bir öğretmenin bir çocuğun hayatına kattığı değer, aslında bir toplumun geleceğine atılan en sağlam adımdır.

Öğrencilerin gözlerindeki mutluluk, öğretmenin emeğinin en saf karşılığıdır. Sevgiyle uzatılan bir el, samimi bir gülümseme ve kurulan o güçlü bağ; yıllar geçse de hafızalardan silinmez. İşte bu yüzden gönülden söylüyoruz:

İyi ki böyle öğretmenlerimiz var…

Bir öğretmen bazen bir sınıfı, bazen bir mahalleyi, bazen de koskoca bir şehri aydınlatır. Doğubayazıt’ta bu ışığı görmek hepimize umut veriyor…