Bazı kayıplar vardır; sadece bir insanı değil, bir şehri eksiltir.
Biz o günü yaşadık…
Doğubayazıt’ın sesi sustuğu, kaleminin kırıldığı o günü.

Gazetemizin kurucusu, bu şehrin derdiyle dertlenen, sevinciyle sevinen, geceyi gündüze katıp satır satır Doğubayazıt’ı yazan merhum babam Nezir Çelik’in aramızdan ayrılışının üzerinden tam bir yıl geçti. Ama ne geçen zaman bu acıyı hafifletti, ne de yokluğu alışılır bir boşluk oldu.

Onun gidişiyle birlikte sanki bu şehir bir parça sessizliğe gömüldü.
Sanki kelimeler yetim kaldı, cümleler anlamını yitirdi.
İnsanlar pusulasını kaybetmiş gibi…
Çünkü o sadece yazmazdı; yol gösterirdi, iz bırakırdı, umut olurdu.

Ben bugün bir evlat olarak değil, onun kaleminin gölgesinde büyümüş biri olarak konuşuyorum.
Her satırda onu arıyorum.
Her haberde, her manşette onun izini…
Ama bazı boşluklar var ki hiçbir kelime dolduramıyor.

Bu acı günde yanımızda olan, bir telefonla, bir dua ile, bir mesajla kalbimize dokunan tüm eş, dost ve akrabalarımıza gönülden teşekkür ediyorum. İnsan böyle zamanlarda anlıyor; acıyı paylaşanlar aslında yükü hafifletenlerdir.

Babam…
Sen bu şehrin kalbinde yaşıyorsun hâlâ.
Senin kalemin sustu belki ama bıraktığın izler hâlâ konuşuyor.
Ben yazdıkça, sen varsın.
Ben sustuğumda bile, senin cümlelerin içimde yankılanıyor.

Rabbim sana rahmet eylesin…
Mekânın cennet olsun baba…