''Anadolu'nun güzel köylerinin birinde, baba ve oğlu birlikte yaşarmış. Oğlunun haytalığı ve olmayacak işlere olan merakından bıkmış olan babası, oğluna her kızdığında:

'Senden adam olmaz oğlum' dermiş.

Gel zaman git zaman, o hayta oğlu okumak için Ankara'ya gitmiş. Babasının ona söyledikleri de her an kulağındaymış. Hırsla çalışmış ve üniversiteyi bitirmiş.

Velhasılıkelam, yıllar sonra memleketlerine vali olarak atanmış. Atandığı ilk gün, babasını makamına çağırtmış!

Babası makam odasından içeri girdiğinde, koltuğunda gururlu ve aristokrat bir tavırla oturan değerli valimiz, ayağa kalkma zahmetinde bulunarak, babasının elini kerhen öpmüş, sonra koltuğa oturtmuş ve sormuş:

'Ne oldu babacığım hani benden adam olmazdı?'

Babası gülümsemiş ve cevap vermiş:

'Oğlum ben sana hiçbir zaman vali, kaymakam yada mühendis olamazsın demedim. Adam olamazsın dedim! Bak, vali oldun ama babanı ayağına çağırdın!' demiş ve odayı terk etmiş."

Hey gidi amcamız hey... Ne güzel söylemiş.

Bizim sosyo-kültürel yapımızda,

binanın temelini; kişilikli olmak,

onurlu olmak,

karakterli olmak,

saygılı olmak...

Özetle İNSAN olmak oluşturur...

Saygısızsanız; anne ve babanızı,

Onurlu değilseniz; dostlarınızı

Kişilikli değilseniz de; sizin gölgenizde dinlenmek isteyen bir sevdiğiniz varsa, onu kaybedersiniz.....

SEVGİLERİMLE

NEJDET KUBİLAY