SEYİTHAN KAYA
Değerli okuyucularım bu hafta¬ki yazımı çocukluğumdan bu güne kadar baş ucumdan ayırmadığım , elimden düşüremediğim ve eşine az rastlanabileceği düşündüğüm bir eserden ba¬zı parafları sizinle paylaşmak istedim.. Umarım ki sizlerde bu parafları okuyunca haz duyacaksınız, zevk alacaksınız.
Şeyh Sadi-i Şirazi’nin Bostan ve Gülistandan söz ediyorum. Evet Sadi-i şöyle diyor:
«İlmi ne kadar çok okursan oku: amel yoksa cahilsin,
İlmi ile amel etmeyen kimse ne muhakkik nede danişmet sayılır. Üzerine birkaç kitap yüklenmiş bir hayvan¬dan başka bir şey değildir. O beyinsizin üzerinde odun mu var; kitap mı var haberi yoktur.
Cahil için susmaktan daha iyi bir şey yoktur. Şu kadar var ki cahil işin böyle olduğunu bil¬seydi cahil olmazdı.
Eğer kemalin, ilmin yoksa susman hayırlıdır İçsiz cevizi hafifliği, insanoğlunu cahilliği rezil rüsva eder.
Bir ahmak bir eşeğe konuşma talimi ediyor¬du. Bunun için uzun bir ömür sarf etti.Bir akıllı zat O ahmağa tesadüf etti ve «Bu işten vazgeç İnsanların seni ayıplamasından kurtul. Hayvanlar senden söz öğrenmezler. Sen çalış onlar¬dan sükutu öğren» dedi.
Alim (ilim sahibi) kimsenin vücudu yalnız al¬tın gibidir ki nereye gitse kadrini kıymetini bilirler. Zadeganın cahil oğlu ise yalnız bir şehirde geçerli sikkeye benzer ki başka şehirde kimse onu kabul etmez...
Kırk gün ana rahminde kalan bir damla su, şeklen insan olur. Akıl ve edebe malik olmadıktan sonra kırk sene de yaşamış olsa ona hakikatte in¬san denemez.
İki kimse öldüler, ah vah ederek gittiler «bi¬risi mal kazanıp yemeyen; öteki de bilip de bilgisiyle amel etmeyen.
Aslanlar mağaralarda açlıktan ölürlerde köpek¬lerin artıklarını yemezler, açlığa zarurete razı ol. Bir alçağa açma değersiz bir kimse mal, mülk cihe¬tinden Feridun olsa da ona kıymet verme. Değersiz bir kimse türlü ipekten elbise giyse, o elbiseler du¬vara sürünmüş boya ve yaldız gibidir.
Bir büyük zata sordular : Sağ elin bu kadar fazileti varken yüzüğü niçin sol ele takıyorlar. O zat cevap verdi: Bilmezimsin ki fazilet sa¬hipler daima mahrum olurlar.
Her kim kendisini halka alim tanıtmak için kendisinden daha alim kimseyle bahse girerse; halk onun cahil olduğunu anlar.
Yiyen veren cömert oruç tutan fakat kimseye bir şey vermeyen abitten daha iyidir.
Padişahların (iktidarların) dostluğuna çocukların seslerinin güzelliğine aldanma. Birincisi bir vehim¬le, ikincisi rüya ile değişir.
İki düşman arasında sözü öyle söyle ki birbi¬riyle dost oldukları zaman mahcup olmayasın.
Çarşaf altında çok güzel endamlar görünür. Fakat birde çarşafı açınca annenin annesini görür¬sün.
BAĞIMSIZ DENETÇİ
S.M. MALİ MÜŞAVİR
DOĞUBAYAZİT