Benim hiç erkek kardeşim olmadı.

Ama her defasında Şakıro’dan o şarkıyı dinlediğimde…

“Birayê min” dediğinde…

Sol yanımda bir sızı başlar, içimi usulca delerdi.

O sözler sanki sadece kardeşlikten değil, yitirilen her şeyden, eksik kalan her duygudan, tutulamayan her elden bahsediyordu.

Ve bana hep babamı hatırlatıyordu…

Sanki o şarkı, bir kardeşin ardından değil de, benim içimde hâlâ yaşayan ama yanımda olmayan babama yakılan bir ağıttı.

Babam…

Hem can yoldaşım, hem sırrımın ortağıydı.

Şimdi onun yokluğunda, o ezgiyle bir kez daha sarılıyorum hayaline.

Kimi zaman bir kardeş olur o şarkı, kimi zaman bir baba, kimi zaman da ikisinin birleştiği sessiz bir omuz…

Benim hiç erkek kardeşim olmadı…

Ama o şarkı her çaldığında, ben hem bir kardeşimi, hem de babamı bir kez daha kaybeder gibi oluyorum.

Ve sol yanım hep aynı yerden sızlıyor… (Dengi Çelik)