Bir baba düşünün…

     Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte sessizce çarşıya inen, daha şehir uyanmadan tezgâhını açan bir adam. Elleri nasırlı, yüzü yorgun ama gözlerinde tek bir şey var: evlatlarının yarını.

     Doğubayazıt çarşı merkezinde her gün gördüğümüz o amcalardan biri… Belki fark etmeden yanından geçiyoruz, belki bir selam bile vermiyoruz. Ama o, sabahın ayazında da orada, yağmurun altında da… Kar yağsa da, rüzgâr yüzünü kesse de tezgâhının başında dimdik duruyor. Çünkü onun derdi satış değil sadece… Onun derdi evine ekmek götürmek, çocuklarına umut olmak.

      Yaşı ilerlemiş, beli belki biraz bükülmüş ama yükü hâlâ omuzlarında. Dinlenmek nedir bilmeden, şikâyet etmeden, “yoruldum” demeden mücadele ediyor. Çünkü baba olmak tam da böyle bir şey… Kendinden vazgeçip evlatlarına hayat kurmak.

     Biz çoğu zaman görmüyoruz o emeği… Ama o tezgâhın arkasında sadece bir esnaf değil, bir ömür var. Bir alın teri, bir fedakârlık hikâyesi var.

Babalar…

İyi ki varlar.

Onların emeği de, çabası da, susarak taşıdıkları yük de hiçbir zaman ödenmez.