Babacığım…

Senden sonra dünya bana bambaşka görünmeye başladı. Herkes bir kalıba girdi, birer “rol” seçti kendine. Kimi kahraman oldu, kimi masum, kimi bilge… Ama bana soracak olsan, hiçbiri insanlığından nasibini almamış gibiydi. Çoğu, içi boş bir gülüşün arkasına saklanmış, kendi kurduğu hayal dünyasında “Pollyanna”cılık oynuyor.

Ben ise babacığım, bunlara aldırmamayı öğrendim. Boş verdim… Çünkü gerçek olan tek şey, senin bana öğrettiklerin. İnsanlığın, dürüstlüğün, merhametin… Onlar hâlâ kulaklarımda çınlıyor, kalbimde yaşıyor.

Keşke şimdi yanımda olsaydın da sana bunları gözlerimin içine bakarak anlatabilseydim. Belki o zaman bu yük biraz hafiflerdi. Ama biliyorum, sen beni görüyor ve hissediyorsun. O yüzden içimi sana döküyorum: Herkes kendi oyununu oynasın babacım, ben senin yolunda yürümeye devam edeceğim. Senin doğruların, senin insanlığın, senin kalemin… Hepsi benimle.

Sensizliğin boşluğunda, her gün biraz daha seni arıyorum. Ama her arayışımda yine sana çıkıyor yolum. İyi ki benim babamsın, iyi ki bana insan olmayı sen öğrettin.