Baba…

Seni anlatmaya kelimeler yetmiyor, yetmeyecek de…
Ama yine de içimde birikenleri sana söylemeden duramıyorum.

Sensizliğin ne demek olduğunu her geçen gün biraz daha derinden öğreniyorum.
Bir haber yazarken, bir cümle kurarken, bir karar verirken…
Hep içimden bir ses “Babam olsa ne derdi?” diye soruyor.
Ve inan ki baba, hâlâ senin cevaplarınla yolumu buluyorum.

Seni çok özlüyorum…
Öyle böyle değil…
Bazen bir sokakta yürürken, bazen bir fotoğrafa bakarken, bazen de sadece sessizlikte…
İçimde kocaman bir boşluk gibi büyüyen bir özlem bu.
Ama biliyorum ki sen sadece bir hatıra değilsin, benim içimde yaşayan en güçlü izsin.

Sen bana sadece bir baba olmadın…
Doğruyu, dürüstlüğü, dimdik durmayı öğreten bir yol oldun.
Şimdi ben o yolda yürümeye devam ediyorum.
Belki sende olduğu kadar güçlü değilim, ama senin izinden gidiyorum.

Söz veriyorum baba…
Senin doğrularını kendime yol bileceğim.
Eğilip bükülmeden, kimseye boyun eğmeden,
Hakkın ve doğrunun yanında durarak yaşayacağım.

Senin adını, senin emeğini, senin bıraktığın mirası
Layıkıyla taşımak için elimden geleni yapacağım.

Belki yanımda değilsin…
Ama ben her adımda seninle yürüyorum.

Ruhun şad olsun baba…
Seni çok seviyorum…
Ve seni her geçen gün daha çok özlüyorum…