Bir Babalar Günü daha sensiz geçti. Herkes babasına sarılırken, ben yine anılarıma sarıldım.
Sesini, gülüşünü, nasihatlerini, birlikte geçirdiğimiz günleri düşündüm.
İnsan babasını kaybedince sadece bir yakınını değil, sırtını yasladığı en büyük dağını da kaybediyormuş.
Sen bize sadece bir soyadı bırakmadın. Dürüstlüğü, çalışmayı, insanlara değer vermeyi, memleket sevdasını öğrettin.
Ömrünü verdiğin Doğubayazıt Gazetesi’nde bugün attığım her adımda, yazdığım her satırda senin emeğini, izini ve dualarını hissediyorum.
Bazen bir haberin başında, bazen sessiz bir akşamda, bazen de hiç beklemediğim bir anda seni özlüyorum.
Keşke bugün yanımda olsaydın da elini öpüp, “Babalar Günün kutlu olsun babam.” diyebilseydim.
Ama biliyorum ki sevgi, ölümle bitmiyor.
İnsan sevdiğini kaybetmiyor, sadece ona olan hasretini içinde taşımayı öğreniyor.
Rabbim mekânını cennet, makamını âli eylesin. Geride bıraktığın güzel isim, güzel hatıralar ve dualarla yaşamaya devam ediyorsun.
Özlemin her geçen gün büyüyor, yokluğun ise hiç eksilmiyor.
Babalar Günün kutlu olsun babam…
iyi ki senin evladınım…
iyi ki benim babamdın…