Bugün yalnızca bir futbol takımı Süper Lig’e yükselmedi.
Bugün, yıllardır kendisini dışlanmış hisseden geniş bir kitlenin duyguları da sahaya taştı.
Amed Sportif Faaliyetler Kulübü’ün Iğdır karşılaşması sonrası elde ettiği başarı, Türkiye’nin dört bir yanındaki Kürtler arasında büyük bir sevinç oluşturdu. Sokaklara taşan kutlamalar sadece sportif bir başarının coşkusu değildi; aynı zamanda yıllardır biriken duyguların dışavurumuydu.
Çünkü Amedspor, uzun zamandır yalnızca bir futbol kulübü olarak görülmedi.
Birçok insan için o takım, kimlik üzerinden yaşanan kırgınlıkların, dışlanmışlık hissinin ve haksızlık olarak görülen uygulamaların sembolü haline geldi.
Özellikle bazı deplasmanlarda yaşanan olaylar hafızalarda derin iz bıraktı. Futbolculara yönelik sert tavırlar, tribünlerde yükselen hakaretler, güvenlik sorunları ve zaman zaman fiziki saldırıya dönüşen gerilimler; Amedspor etrafında doğal bir dayanışma oluşturdu. İnsanlar artık sadece bir takımı desteklemiyor, aynı zamanda o takıma yönelen baskılara karşı tavır aldıklarını düşünüyorlardı.
Bu nedenle bugün yapılan kutlamaları yalnızca “futbol sevinci” olarak okumak eksik olur.
Bu tablo, aynı zamanda sosyal psikolojinin ve aidiyet duygusunun sahaya yansımasıdır.
Dikkat çekici olan bir başka husus ise, Iğdır’daki birçok insanın dahi kendi takımından çok Amedspor’un başarısına sempatiyle yaklaşmasıydı. Çünkü mesele sadece skor değildi. İnsanlar, uzun süredir haksızlığa uğradığına inandıkları bir camianın artık başarıyla anılmasını istiyordu.
Futbol bazen yalnızca futbol değildir.
Bazen toplumların bastırılmış duygularını görünür hale getirir. Bazen bir forma, insanların kendilerini ifade etme aracına dönüşür.
Elbette sporun dili öfke değil kardeşlik olmalıdır. Tribünler ayrışmanın değil, ortak sevincin adresi haline gelmelidir. Türkiye’nin hangi şehrinden olursa olsun hiçbir takım; kimliği, dili ya da kültürel aidiyeti nedeniyle hedef haline getirilmemelidir. Çünkü baskı büyüttüğü şeyin tam tersini üretir: İnsanları daha fazla kenetler.
Amedspor’un Süper Lig’e yükselişi, sadece sportif başarı olarak değil; Türkiye’nin toplumsal gerçeklerini anlamak açısından da dikkatle okunması gereken bir gelişmedir.
Belki de artık yapılması gereken şey; ötekileştiren dili bırakıp sporun birleştirici ruhunu öne çıkarmaktır. Çünkü bu ülkenin insanları, kavga eden tribünlerden çok birbirinin sevincine ortak olabilen bir futbol iklimini hak ediyor