Rahmetli abimiz Nezir Çelik’in fedakâr ellerinde doğan Doğubayazıt Gazetesini, bir gazeteden çok daha fazlası; tutkuyla çarpan bir yüreğin ve pes etmeyen bir mücadelenin eseri olarak vurgulayabiliriz. Bir kentin hafızası, o kente ömrünü adayan yürekli insanların ellerinde şekillenir. Temmuz 2026 tarihinde ziyaret edip, son kitabımı hediye ettiğim gazete 30 yılını doldurmuş. 30 yıldan bu yana tarih ve kültür şehrimiz Doğubayazıt’ın nabzını tutmaktadır. İlçemizin basın tarihi açısından önemli bir günün heyecanı ve coşkusu içindeyiz. Yerel basın, bir şehrin atan kalbi ve eğilmeyen vicdanıdır. Doğubayazıt Gazetesi, ilk kıvılcımla otuz yıldır bu şehri aydınlatmasını her zaman saygıyla anmamız gerekir. Onlarca insanın, her satırına kendi ömründen ve yüreğinden bir parça katarak bu güne getirdiği Doğubayazıt Gazetesi, bugün 30 yıllık onurlu bir yürüyüşü geride bırakıyor. Aynı sorumluluk, tutku, sevgi ve başı dik yayıncılık anlayışıyla daha nice uzun yıllara diyor, yüreğimin sıcaklığıyla 30. yılı kutlu olsun.
Bu otuz yıl; yalnızca kâğıdın mürekkeple buluşması değil, imkânsızlıklar içinde bükülmeyen bir iradenin, mesleğine sevdalı gazetecilerin göğüslediği sarsılmaz mücadelesi olarak bakmakta yarar vardır. Başta Nezir Çelik ve diğer gazete emektarları için gazetecilik; konforlu odalarda değil, sahanın tozu ve halkın bağrında yapılan adanmış bir memleket hizmeti olarak anılmaktadır. Nezir Çelik, gazeteciliği bir meslek değil, halkına ve toprağına karşı bir vicdan borcu olarak yaşadı. En zor zamanlarda, baskıların ve yoklukların ortasında tarafsızlığından ödün vermedi; kalemiyle Doğubayazıt’ın feryadını, sevincini ve kimsesizliğini dile getirdi. Tüm imkânsızlıklara rağmen her sabah aynı heyecanla, aynı ilkeli duruşla kaleme sarıldı. Halkın safında durmayı esas aldı; görmezden gelinen her hakikatin üzerine cesaretle yürüdü. Yaşadığı süreç boyunca Doğubayazıt’ın her sokağında, her derdinde onun imzası ve alın terini görmek mümkün diyebilirim. Yalnız bırakılanların sesi olmayı başardı; şehrinin acısını da sevincini de büyük bir duygu hissiyle sayfalarına taşıdı.
Benim yazarlık sürecimde her zaman kitaplarımın tanıtımında saygın bir yaklaşımı oldu. İstanbul’dan Doğubayazıt’a gittiğimde Doğubayazıt gazetesi ve merhum abimizi büyük bir duygu yoğunluğuyla ziyaret ederdim. Genelde şehrin genel durumunu, edebi, yazımsal ve görsel çalışmaları konuşurduk. Hem güzel konuşur, hem de çok güzel dinlerdi. Ve her zaman biz diaspora da yaşayanların şehir ile olan bağının güçlü olmasını dile getirirdi. Yazımsal ve görsel çalışmalarıma büyük değer verdiğini hissettirirdi her seferinde.
Bugün bu kutsal meşaleyi, Sayın Dengi Çelik devralmış durumda. Babadan kızına geçen bu miras, gazetenin dijital dünyanın olanaklarıyla buluşmasını sağlarken özündeki o adil ve vakur duruşu koruyor. Zaman akıyor, tarih ilerliyor ve matbaa kokulu sayfalar dijital ekranlara dönüştü. Ancak o ilk günkü mücadele ruhu hiç kaybolmadığını gururla görüyoruz. Babasının izinden giden Sayın Dengi Çelik, bugün aynı adanmışlıkla Doğubayazıt’ın sesini dünyaya duyurmaya devam ediyor. Temmuz 2026 tarihli görüşmemizde gösterdiği saygın yakınlık, edebiyata ve yazımsal çalışmalara gösterdiği ilgi beni ziyadesiyle mutlu etmişti. Bu heyecan ve coşkunun gazete odalarında yaşamsal bir hal alması benim için önemli bir moral güç olmuştu.
Şehrin vicdanı olan bu kıymetli yayın organının, daha nice yıllar boyunca kadim şehrimiz Doğubayazıt’ı aydınlatması dileğimle Sayın Dengi Çelik’i ve tüm çalışanları bir kez daha kutluyorum.
Nihat Gültekin
PENa Kurd Üyesi
Ve İsmail Beşikci Yönetim Kurulu Üyesi